Ewangelia wg. św. Jana 12, 1-18

Sześć dni przed Paschą przyszedł Jezus Tak więc, Jezus sześć dni przed Paschą przyszedł do Betanii, tam, gdzie był Łazarz, który umarł, a którego wskrzesił z martwych. Przygotowali Mu tam wieczerzę i Marta usługiwała, Łazarz zaś był jednym z tych, którzy zasiadali z Nim. Maria zaś, wziąwszy miarę prawdziwego, drogocennego olejku nardowego, namaściła nogi Jezusa i wytarła je swoimi włosami. A dom napełnił się zapachem olejku. 4 Judasz zaś, Iskariota, jeden z Jego uczniów, który miał Go wydać, mówi: – Dlaczego nie można było sprzedać tego olejku za trzysta denarów i rozdać je biednym? Powiedział zaś to, nie żeby mu chodziło o biednych, ale że był złodziejem i skarbonkę mając, nosił, co do niej wrzucano. Jezus zaś powiedział: – Zostaw ją, aby na dzień złożenia Mnie do grobu mogła to zachować. Biednych bowiem u siebie zawsze macie, Mnie zaś – nie zawsze. Tłum wielki Żydów dowiedział się, że tam jest, i przybył nie tylko ze względu na Jezusa, ale i aby zobaczyć Łazarza, którego [On] wskrzesił z martwych. Arcykapłani zaś postanowili, aby i Łazarza zabić, wielu bowiem, spośród Żydów, z jego powodu odeszło i uwierzyło w Jezusa. Nazajutrz wielki tłum, który przyszedł na święto, usłyszawszy, że Jezus nadchodzi do Jerozolimy, wziął gałązki palmowe i wyszedł Mu na spotkanie, i wołał, mówiąc: Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana, król Izraela! Jezus zaś, znalazłszy osiołka, wsiadł na niego, jak jest napisane: Nie lękaj się, córko Syjonu, oto Król twój przychodzi, siedząc na źrebięciu oślim. Tego uczniowie najpierw nie zrozumieli, dopiero kiedy Jezus został uwielbiony, wówczas przypomnieli sobie, że tak było o Nim napisane i tak Mu uczynili. Tłum, który był wcześniej z Nim, świadczył, że Łazarza wezwał z grobowca i wskrzesił go z martwych. Dlatego tłum Go witał, że słyszał, iż On ten znak uczynił.

fot. Jarosław Charkiewicz / orthphoto.net