Orędzie Paschalne Jego Ekscelencji Najprzewielebniejszego Jakuba, Arcybiskupa Białostockiego i Gdańskiego, do Czcigodnego Duchowieństwa, Miłujących Boga Braci i Sióstr Zakonnych i Wszystkich Wiernych Diecezji Białostocko-Gdańskiej

Chrystus Zmartwychwstał!

Bracia i siostry,

W dni święta Paschy przeżywamy wielką duchową radość – radość nieprzemijającą, która w połączeniu z nadzieją wytycza kierunek naszego życia i wszystkich naszych dążeń. Wypływa ona z faktu Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, który swoją śmiercią zwyciężył śmierć, przelaną krwią zmył nasze grzechy, a zmartwychwstając dał gwarancję zmartwychwstania i życia wiecznego wszystkim, którzy w Niego uwierzą i w swoim życiu będą podążać za Nim. Dzień paschalny jest właśnie dniem, w którym już teraz antycypujemy radość, która oczekuje nas w życiu wiecznym. Ma ona pozostawać w nas i towarzyszyć w trudnych momentach życia. Dzięki niej mamy przezwyciężać je, ciągle pamiętając do czego zmierzamy i po co są potrzebne wszystkie nasze wysiłki. Prócz trudności, które przynosi nam otaczająca rzeczywistość, chrześcijanie biorą na siebie dodatkowe brzemię, by znosząc je, łatwiej było osiągnąć cel, którym jest życie wieczne. Tymi dodatkowymi wysiłkami są post, modlitwa, jałmużna i wszelkie zmagania duchowe. Nie przypadkowo zachęca nas do tego Cerkiew szczególnie przed Paschą – są one bowiem ważnymi elementami duchowej terapii, którą przechodzimy przygotowując się do  wielkiego i radosnego święta. By wytłumaczyć to apostoł Paweł w 1 Liście do Koryntian przywołuje przykład zawodów sportowych i mówi: Każdy, który staje do zapasów, wszystkiego sobie odmawia; oni, aby zdobyć przemijającą nagrodę, my zaś nieprzemijającą. Ja przeto biegnę nie jakby na oślep; walczę nie tak, jakbym zadawał ciosy w próżnię, lecz poskramiam moje ciało i biorę je w niewolę, abym innym głosząc naukę, sam przypadkiem nie został uznany za niezdatnego (1Kor 9, 23-27). To dlatego Paschę poprzedza post, podczas którego wierny ma przygotować się do święta. Winniśmy być świadomi, że post i modlitwa są wsparciem maratonu całego naszego życia, po którym oczekuje nas udział zwycięzców na piedestale Królestwa Niebios.

Dziś, w dzień największego święta, by się weselić zapraszani są jednak wszyscy, nie tylko ci którzy pościli. Święty Jan Złotousty w przepięknej homilii na święto Paschy odwołuje się do słów przypowieści Chrystusa o robotnikach winnicy i mówi żeby wszyscy dziś przyszli i korzystali z dobroci Pana: „Wejdźmy wszyscy do radości Pana swego: i pierwsi, i drudzy nagrodę przyjmijcie. Bogaci i ubodzy wszyscy razem się cieszcie. Wstrzemięźliwi i leniwi, ten dzień uczcijcie. Ci, co pościli i co nie pościli, weselcie się dziś. (…) Wszyscy nasyćcie się ucztą wiary, wszyscy przyjmijcie bogactwo miłosierdzia”.

Stąd dziś, w dzień Zmartwychwstania radując się i weseląc, śpiewamy w kanonie jutrzni: „Świętujmy śmierci utrupienie, piekła obalenie i życia nowego początek, a tańcem i hymnem wychwalajmy Sprawcę – Jedynego błogosławionego Boga ojców naszych najchwalebniejszego” (7 pieśń).

Bracia i siostry, radując się i weseląc zwycięstwem życia nad śmiercią nie możemy zapominać, że współczesny świat odwraca się od tego Który zwyciężył śmierć. Musimy mieć świadomość, że żyjemy w czasach zmiennych i bardzo skomplikowanych. Wprawdzie nikt nas nie prześladuje, ale bycie prawdziwie wierzącym nie jest proste. Współczesny świat nie zmusza nas wprawdzie, by bezpośrednio wyrzekać się Chrystusa, ale odbywa się to niejednokrotnie w sposób zawoalowany. Współczesna ideologia liberalno-pozytywistyczna spycha przekonania religijne człowieka do sfery czysto prywatnej. Każdy, kto stara się żyć według zasad religijno-moralnych traktowany jest jako niedostosowany do reguł współczesnego świata i uważany za staroświeckiego. Coraz bardziej staje się widocznym, że człowiek, który chce iść za głosem sumienia jest uznawany za pozbawionego wiedzy o mechanizmach społecznych. Wierzący, który stara się żyć według zasad moralnych i sumienia, staje się współczesnemu światu niewygodny. Dzieje się tak, bowiem zasady demokracji przenoszone są na sferę światopoglądową, a stąd zasady moralne zaczyna dyktować większość. Jesteśmy o krok od sytuacji kiedy człowiek wierzący będzie ośmieszany i wyszydzany.

Bracia i siostry,

Każdy z nas jest wezwany do trwania w wierze i głoszenia zbawienia przez wiarę w Chrystusa. Szczególny akcent powinien być położony na wychowanie w wierze naszych najmłodszych; przede wszystkim na uczeniu ich prawdziwej modlitwy, będącej rzeczywistą rozmową z Bogiem. Inaczej rzuceni w wir pseudowolności i różnych nowych ideologii, jeśli nie będą mieli oparcia w wierze i moralnego wsparcia najbliższych, pozostawieni samym sobie, staną się łatwym łupem nowych form uzależnień i ateizmu.

Cerkiew daje nam mocny oręż w walce – w postaci modlitwy, postu i sakramentów. Praktykując je jednoczymy się z Bogiem i trwamy w Nim. Radość trwania w Bogu odczuwamy szczególnie dziś, świętując Zmartwychwstanie Chrystusa, uczestnicząc w paschalnych nabożeństwach.

W ten wielki i święty dzień Zmartwychwstania Chrystusa z duchową radością pozdrawiam: miłujące Boga duchowieństwo, mnichów i mniszki, naszą młodzież i dzieci, i wszystkich wiernych diecezji białostocko-gdańskiej oraz życzę, aby paschalna radość stała się udziałem nas wszystkich.

Błogosławieństwo Zmartwychwstałego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z Wami. Amen. 

Chrystus Zmartwychwstał – Zaiste Zmartwychwstał!

+ Jakub

Prawosławny Arcybiskup Białostocki i Gdański

Białystok  –  Gdańsk, Pascha Chrystusowa 2021 r.

Ewangelia wg. św. Jana 12, 1-18

Sześć dni przed Paschą przyszedł Jezus Tak więc, Jezus sześć dni przed Paschą przyszedł do Betanii, tam, gdzie był Łazarz, który umarł, a którego wskrzesił z martwych. Przygotowali Mu tam wieczerzę i Marta usługiwała, Łazarz zaś był jednym z tych, którzy zasiadali z Nim. Maria zaś, wziąwszy miarę prawdziwego, drogocennego olejku nardowego, namaściła nogi Jezusa i wytarła je swoimi włosami. A dom napełnił się zapachem olejku. 4 Judasz zaś, Iskariota, jeden z Jego uczniów, który miał Go wydać, mówi: – Dlaczego nie można było sprzedać tego olejku za trzysta denarów i rozdać je biednym? Powiedział zaś to, nie żeby mu chodziło o biednych, ale że był złodziejem i skarbonkę mając, nosił, co do niej wrzucano. Jezus zaś powiedział: – Zostaw ją, aby na dzień złożenia Mnie do grobu mogła to zachować. Biednych bowiem u siebie zawsze macie, Mnie zaś – nie zawsze. Tłum wielki Żydów dowiedział się, że tam jest, i przybył nie tylko ze względu na Jezusa, ale i aby zobaczyć Łazarza, którego [On] wskrzesił z martwych. Arcykapłani zaś postanowili, aby i Łazarza zabić, wielu bowiem, spośród Żydów, z jego powodu odeszło i uwierzyło w Jezusa. Nazajutrz wielki tłum, który przyszedł na święto, usłyszawszy, że Jezus nadchodzi do Jerozolimy, wziął gałązki palmowe i wyszedł Mu na spotkanie, i wołał, mówiąc: Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana, król Izraela! Jezus zaś, znalazłszy osiołka, wsiadł na niego, jak jest napisane: Nie lękaj się, córko Syjonu, oto Król twój przychodzi, siedząc na źrebięciu oślim. Tego uczniowie najpierw nie zrozumieli, dopiero kiedy Jezus został uwielbiony, wówczas przypomnieli sobie, że tak było o Nim napisane i tak Mu uczynili. Tłum, który był wcześniej z Nim, świadczył, że Łazarza wezwał z grobowca i wskrzesił go z martwych. Dlatego tłum Go witał, że słyszał, iż On ten znak uczynił.

fot. Jarosław Charkiewicz / orthphoto.net

Ewangelia wg. św. Marka 10, 32-45

W owym czasie, Jezus, wziąwszy dwunastu, zaczął im mówić o tym, co Go czeka: Wstępujemy ku Jerozolimie, gdzie Syn Człowieczy zostanie wydany arcykapłanom i znawcom Ksiąg, którzy skażą Go na śmierć i wydadzą poganom. Wyszydzą Go i ubiczują, i oplują, i zabiją, a po trzech dniach zmartwychwstanie. I przystąpili do Niego Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, mówiąc: – Nauczycielu, chcemy, byś uczynił nam to, o co prosimy. On zaś rzekł do nich: – Co chcecie, abym wam uczynił? Odpowiedzieli Mu: – Daj, abyśmy zasiedli w Twojej chwale, jeden po prawicy, drugi po lewicy. Jezus powiedział: – Sami nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić z kielicha, z którego Ja piję? Albo przejść chrzest, przez który Ja przechodzę? A oni powiedzieli: – Możemy. A Jezus im rzekł: – Z kielicha, który Ja piję, będziecie pili, i przejdziecie chrzest, przez który Ja przechodzę. Jednak, czy zasiądziecie po Mojej prawicy albo lewicy, nie do Mnie należy, lecz do Tego, który te miejsca zgotował. Usłyszawszy to, dziesięciu rozgniewało się na Jakuba i Jana. A Jezus przywołał ich i rzecze: – Wiecie, że ci, co się mają za władców narodów, gnębią je, a ich przywódcy stosują przemoc. Wśród was niech będzie inaczej! Kto z was chciałby być największy, niech będzie waszym sługą! A kto z was chciałby być pierwszym, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu usługiwano, ale aby służył i życie swoje oddał jako okup za wielu.

fot. Piotr Łozowik / orthphoto.net

Ewangelia wg. św. Marka 9, 17-31

W owym czasie, pewien człowiek przychodzi do Jezusa, kłaniając się Mu, i mówi: – Nauczycielu, przyprowadziłem Ci mego syna, który ma ducha niemego. Gdzie go dopadnie, rzuca nim i pieni się ze złości, zgrzyta zębami i drętwieje. Prosiłem Twoich uczniów, żeby go wypędzili, ale nie mogli. Odpowiadając, rzekł mu: – Rodzie bez wiary, jak długo jeszcze będę z wami? Jak długo jeszcze z wami wytrzymam? Przyprowadźcie go do Mnie. I przyprowadzili go do Niego. Na Jego widok duch natychmiast zaczął nim rzucać, a on, padłszy na ziemię, tarzał się z pianą na ustach. I dopytywał się ojca: – Od dawna mu się to przydarza? Ten zaś rzekł: – Od dzieciństwa. I wielokrotnie w ogień go rzucał, i w wodę – żeby go zgubić. Ale jeśli coś możesz, pomóż nam, zlituj się nad nami. A Jezus powiedział do niego: Jeśli możesz wierzyć, wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy. Ojciec chłopca natychmiast krzyknął ze łzami: – Wierzę, Panie, wspomóż mnie w mojej niewierze. Gdy Jezus zobaczył, że tłum rośnie, zgromił ducha nieczystego słowami: – Duchu niemy i głuchy, rozkazuję ci: wyjdź z niego i więcej w niego nie wchodź. Wrzeszcząc i gwałtownie rzucając nim, uciekł. I [chłopiec] leżał jak martwy, tak że wielu mówiło, iż umarł. Jezus zaś, wziąwszy go za rękę, postawił na nogi i [chłopiec] stanął. A kiedy wszedł do domu, uczniowie zapytali Go na osobności: – Dlaczego myśmy nie zdołali go wypędzić? Odrzekł im: – Ten rodzaj nie może wyjść inaczej, jak tylko przez modlitwę i post. Odszedłszy stamtąd, wędrowali przez Galileę, a nie chciał, aby ktoś o tym wiedział. Nauczał bowiem swych uczniów. Mówił im, że Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi i zabiją go. Zabity – po trzech dniach zmartwychwstanie.

fot. Aleksander Wasyluk / orthphoto.net

Ewangelia wg. św. Marka 8, 34 – 9,1

Rzecze Pan: Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się wyrzeknie siebie samego, weźmie krzyż swój i pójdzie w Moje ślady. Kto bowiem chce uratować swoje życie, straci je, a kto straci życie swoje dla Mnie i dla Ewangelii, ten je uratuje. Bo cóż to da człowiekowi, że zdobędzie świat cały, jeśli zmarnuje swoje życie? Jakiegoż bowiem okupu nie dałby człowiek za swoje życie. Kto by się wstydził Mnie i słów Moich przed tym rodem nierządnym i grzesznym, tego również Syn Człowieczy będzie się wstydził, kiedy przyjdzie w chwale swego Ojca z aniołami świętymi. Powiedział im: – Amen, powiadam wam, że niektórzy ze stojących tutaj nie zakosztują śmierci, dopóki nie ujrzą Królestwa Bożego, które przyszło w mocy.

fot. Jarosław Charkiewicz / orthphoto.net

Ewangelia wg. św. Jana 10, 9-16

Rzecze Pan do Żydów, którzy przyszli do Niego: Ja jestem bramą, przeze Mnie jeśli ktoś wejdzie, zbawiony zostanie i wejdzie, i wyjdzie, i pastwisko znajdzie. Złodziej przychodzi tylko, aby ukraść, zabić i zatracić. Ja przyszedłem, aby życie mieli i mieli w obfitości. Ja jestem dobrym pasterzem; dobry pasterz życie swoje oddaje za owce. Najemnik, który nie jest pasterzem, dla którego te owce nie są własne, widzi nadchodzącego wilka i porzuca owce, i ucieka, a wilk porywa je i rozprasza. A najemnik ucieka, bo jest najemnikiem i nie troszczy się o owce. Ja jestem dobrym pasterzem i znam Moje, i Moje Mnie znają. Jak Ojciec Mnie zna, tak i Ja znam Ojca i duszę Moją oddaję za owce. A mam inne owce, które nie są z tej zagrody. I te trzeba Mi prowadzić, i głos Mój usłyszą, i nastanie jedno stado i jeden pasterz.

fot. Jarosław Charkiewicz / orthphoto.net

Ewangelia wg. św. Jana 6, 43-51

W owym czasie, Jezus chciał wyruszyć do Galilei. I znajduje Filipa. I mówi mu [Jezus]: – Pójdź za mną! Filip zaś był z Betsaidy, z miasta Andrzeja i Piotra. Filip znajduje Natanaela i mówi do niego: – Znaleźliśmy Tego, o którym pisał w Prawie Mojżesz i Prorocy: Jezusa, syna Józefa, z Nazaretu. A Natanael powiedział mu: – Czyż z Nazaretu może być coś dobrego? Mówi mu Filip: – Przyjdź i zobacz. Ujrzał Jezus przychodzącego do Niego Natanaela i mówi o nim: – Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma obłudy. Mówi mu Natanael: – Skąd mnie znasz? Odpowiedział i rzekł do niego Jezus: – Zanim cię Filip przywołał, widziałem cię pod figowcem. Odpowiedział Mu Natanael: – Nauczycielu, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś królem Izraela! Odpowiedział Jezus i rzekł do niego: – Wierzysz dlatego, że ci powiedziałem: Widziałem cię pod figowcem. Więcej niż to zobaczysz! I rzecze mu: – Amen, amen, powiadam wam: Odtąd zobaczycie niebiosa otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego.

fot. Adam Bruczko / woskresienska.pl

Ewangelia wg. św. Mateusza 25, 31-46

Rzecze Pan: Kiedy przyjdzie Syn Człowieczy w chwale swojej i wszyscy święci aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na tronie Swej chwały. I zostaną przed Nim zgromadzone wszystkie narody. I oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. I ustawi owce po Swojej prawicy, kozły zaś po lewicy. Wtedy powie król tym po Swej prawicy: – Chodźcie, błogosławieni Ojca Mego, odziedziczcie Królestwo przygotowane wam od stworzenia świata. Byłem głodny i daliście Mi jeść, byłem spragniony i napoiliście Mnie, byłem przybyszem i przyjęliście Mnie, nagi i odzialiście mnie, zachorowałem i odwiedziliście Mnie, w więzieniu byłem i przyszliście do Mnie. Wówczas odpowiedzą Mu sprawiedliwi, mówiąc: – Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnego i nakarmiliśmy lub spragnionego i napiliśmy? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy lub nagiego i odzialiśmy? Kiedy widzieliśmy Cię chorego lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie? I odpowiadając, król powie im: – Amen, mówię wam, cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci Moich najmniejszych, Mnie uczyniliście. Wtedy powie i tym po lewicy Jego: – Pójdźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. Byłem bowiem głodny i nie daliście Mi jeść, byłem spragniony i nie napoiliście Mnie, byłem przybyszem i nie przyjęliście Mnie, nagi i nie odzialiście Mnie, chory i w więzieniu i nie odwiedziliście Mnie. Wówczas odpowiedzą i oni, mówiąc: – Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym lub spragnionym, lub przybyszem, lub nagim, lub chorym, lub w więzieniu i nie usłużyliśmy Ci? Wtedy odpowie im, mówiąc: – Amen, mówię wam. Czegokolwiek nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnie nie uczyniliście.  I ci pójdą na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.

fot. Adam Bruczko / woskresienska.pl

Ewangelia wg. św. Łukasza 15, 11-32

Rzecze Pan taką przypowieść: pewien człowiek miał dwóch synów. I rzekł młodszy z nich do ojca: – Ojcze, daj przypadającą mi część własności. On zaś rozdzielił dorobek między nich. A po niewielu dniach, zabrawszy wszystko, młodszy syn odszedł do dalekiej krainy i tam roztrwonił własność swoją, żyjąc rozwiąźle. Gdy zaś wszystko roztrwonił, nastał wielki głód w tamtej krainie i on zaczął cierpieć nędzę. I poszedłszy, przystał [na służbę] do jednego z mieszkańców tej krainy, a on posłał go na swoje pola, aby pasł świnie. I pragnął najeść się łupinek, którymi karmi się świnie, ale nikt mu nie dawał. Opamiętawszy się zaś, rzekł: – Iluż to najemnikom ojca mego zbywa chleba, ja zaś tu z głodu ginę. Podniósłszy się, pójdę do ojca mego i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebiosom i przed tobą, już nie jestem godzien być zwany twoim synem; uczyń mnie jednym z najemników swoich. I podniósłszy się, przyszedł do ojca swego. Gdy jeszcze był daleko, ujrzał go ojciec i wzruszony ulitował się, i podbiegłszy, rzucił mu się na szyję, i ucałował go. Syn zaś rzekł do niego: – Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebiosom i przed tobą, już nie jestem godzien być zwany synem twoim. Ojciec zaś rzekł do sług swoich: – Szybko wynieście najprzedniejszą szatę i obleczcie go, i dajcie pierścień na rękę jego i sandały na nogi, i przyprowadziwszy wykarmione cielę, zabijcie i ucztując, weselmy się. Albowiem ten oto syn mój był martwy i ożył, zaginął i został odnaleziony. I zaczęli się weselić. Starszy zaś jego syn był w polu. Gdy wracając, zbliżał się do domu, usłyszał muzykę i pieśni taneczne. I przywoławszy jednego z chłopców, dopytywał się, co tu się dzieje. On zaś rzekł mu: – Brat twój wrócił i ojciec twój zabił wykarmione cielę, bo zdrowym go odzyskał. Rozgniewał się więc i nie chciał wejść, ojciec zaś wyszedłszy, zapraszał go. On zaś odpowiadając, rzekł do ojca swego: – Oto tyle lat służę ci i nigdy nie naruszyłem przykazania twego, a nigdy nie dałeś mi koźlęcia, abym się z przyjaciółmi moimi weselił. Kiedy zaś ten twój syn, który roztrwonił dorobek twojego życia z nierządnicami, powrócił, zabiłeś dla niego wykarmione cielę. On zaś rzekł do niego: – Dziecko, ty zawsze ze mną jesteś i wszystko, co moje, twoje jest. Weselić się zaś i radować należało, że ten twój brat był martwy i ożył, zaginął i został odnaleziony.

fot. Jarosław Charkiewicz / orthphoto.net

Ewangelia wg. św. Łukasza 18, 10-14

Rzecze Pan taką przypowieść: dwóch ludzi wstąpiło do świątyni, aby pomodlić się: jeden faryzeusz, a drugi celnik.  Faryzeusz, stanąwszy, tak modlił się w sobie: – Boże, dziękuję Ci, że nie jestem taki jak pozostali ludzie: zdziercy, niesprawiedliwi, cudzołożni albo jak ten oto celnik. Poszczę dwa razy w tygodniu, oddaję dziesięcinę ze wszystkich dochodów. Celnik zaś, stojąc daleko, nie chciał nawet oczu podnieść ku niebu, lecz bił się w swoje piersi, mówiąc: – Boże, bądź miłościw mnie, grzesznikowi! Powiadam wam: – Ten poszedł do domu swego usprawiedliwiony bardziej niż tamten, albowiem każdy, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony.

fot. Jarosław Charkiewicz / orthphoto.net

Ewangelia wg. św. Łukasza 19, 1-10

I wszedłszy, przechodził przez Jerycho. A oto mąż, nazwany imieniem Zacheusz, przełożony celników, a był on bogaty, i starał się zobaczyć Jezusa, Któż to jest, a nie mógł ze względu na tłum, albowiem był niskiego wzrostu. I pobiegł naprzód, wszedł na drzewo sykomory, aby ujrzeć Go, miał bowiem tamtędy przechodzić. A gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzawszy, zobaczył go i rzekł do niego: – Zacheuszu, pośpiesz się, zejdź, dzisiaj bowiem trzeba Mi pozostać w domu twoim. I pośpieszywszy się, zszedł i przyjął Go z radością. A widząc to, wszyscy szemrali, mówiąc: – Do człowieka grzesznego poszedł na spoczynek. Zacheusz zaś, stanąwszy, powiedział do Pana: – Oto połowę mojej majętności, Panie, daję biednym, a jeśli od kogoś coś wymusiłem, oddaję poczwórnie. Powiedział do niego Jezus: – Dzisiaj zbawienie stało się temu domowi, jako że i ten jest synem Abrahama. Przyszedł bowiem Syn Człowieczy, by szukać i zbawić tego, który zginął.

fot. Jarosław Charkiewicz / orthphoto.net

PRAWOSŁAWNY PRZEKŁAD EWANGELII Łk. 8, 5-15

5 Wyszedł siewca, aby siać ziarno swoje. I gdy siał, jedno upadło na drogę i zostało zdeptane, a ptaki niebiańskie wydziobały je. 6 A inne upadło na skałę i gdy wzeszło, uschło, ponieważ nie miało wilgotnej ziemi. 7 Inne zaś padło pośród cierni, a ciernie, wzrastając razem z nim, zdławiły je. 8 Jeszcze inne padło na dobrą ziemię, wzeszło i wydało plon stokrotny. Mówiąc to, wołał: – Kto ma uszy do słuchania, niech słucha. 9 Pytali Go uczniowie Jego, co mogłaby znaczyć ta przypowieść. 10 On zaś powiedział: – Wam dane jest poznać tajemnice Królestwa Bożego, pozostałym – w przypowieściach, aby patrząc, nie widzieli, i słysząc, nie rozumieli. 11 Oto, czym jest ta przypowieść: ziarnem jest słowo Boże. 12 To na drodze to ci, którzy usłyszeli, po czym przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, aby nie uwierzywszy, nie zostali zbawieni. 13 To zaś na skale to ci, którzy skoro usłyszą, z radością przyjmują słowo, ale korzeni nie mają; przez jakiś czas wierzą, a w czasie próby odpadają. 14 To zaś, które padło w ciernie, to są ci, którzy usłyszeli, ale idąc, dławieni są przez troski i bogactwo, i rozkosze życia, i nie wydają plonu. 15 A tym w dobrej ziemi są ci, którzy usłyszawszy słowo sercem szczerym i dobrym, zachowują je [w nim] i przynoszą plon dzięki swej cierpliwości. To powiedziawszy, zawołał: – Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.